در مراسم وداع با اقا رضا آبادی و در گرامی داشت یاد او! سروژ قازاریان

من این را می گویم تا گفته باشم : که تنهایی در این جامعه را باید به عنوان یک بیماری مرگزا تلقی کرد! من این ها را می گویم که گفته باشم : که این چند کلام داستان زندگی یک پناهنده، یک رفیق و یک انسان است . انسانی که در تنهایی زیست و در تنهایی مُرد!

من این را می گویم تا گفته باشم : که تنهایی در این جامعه را باید به عنوان یک بیماری مرگزا تلقی کرد!
من این ها را می گویم که گفته باشم : که این چند کلام داستان زندگی یک پناهنده، یک رفیق و یک انسان است . انسانی که در تنهایی زیست و در تنهایی مُرد!

به یاد رفیق آقا رضا آبادی

آن چه را که دراینجا می گویم، حکایت زندگی یک پناهنده ، یک رفیق و انسانی است که در تنهایی زیست و در تنهایی مُرد.اگر چه که او با پناهندگی در سوئد به آزادی رسید؛ اما در عین حال بخشی از خویشتن اش را هم از دست داد. سرکوبی که او از آن گریخته بود، جان او را ذره ، ذره و به اقساط گرفت ، و آن آزادی ای که او به آن رسید ، هرگز موفق به آن نشد که جایگاهی مناسب برای او در این جامعه فراهم آورد.رضا را من اول بار سال ها پیش در » یرن توریت » گوتنبرگ ملاقات کردم . رضا متقاضی پناهندگی بود و من فعال حقوق پناهندگی و پناهندگان!رضا متعلق به اقلیت عرب ساکن در مناطق نفت خیز جنوب ایران بود. اقلیتی که اکثریت اش برغم سکونت بر » طلای سیاه » در تهیدستی زندگی می کنند . اقلیتی محروم از حقوق اجتماعی ، فرهنگی ، زبانی و سیاسی .رضا در جنبش خلق عرب، در مبارزات کارگری صنعت نفت و نیز در یکی از سازمان های چپ فعال بود. هر کدام از آنان به تنهایی  و در مجموع، زندگی رضا را در معرض مرگ قرار می دادند.او نیازمند یاری برای اخذ پناهندگی بود. می پرسید؛ چگونه باید تقاضا داد؟ چه می پرسند؛آیا حق داشتن وکیل را دارم یاخیر؟قاچاقچیان انسان مسئولیتی در این موارد، و یا حتی آنگونه که در اخبار می بینم برای حیات پناهندگان بر عهده نمی گیرند.رضا تکنسین نفت بود و گاه بدور از خانواده اش در مکانی دیگر در جنوب اشتغال به کار داشت . رضا بدلیل فعالیت هایش و نیز به دلیل جنگ ایران و عراق ، ارتباط با خانواده اش را از دست داد. او تنهای تنها بود!

به یاد رفیق آقا رضا آبادی در مراسم وداع با اقا رضا آبادی و در گرامی داشت یاد او! سروژ قازاریان

 

در روز دهم دسامبر 2015 مراسم آخرین وداع با رفیق رضا آبادی ، با حضور جمعی از دوستان و یاران ساکن شهر گوتنبرگ، در گورستان گوی بری صورت پذیرفت . رفیق مان سروژ قازاریان در مراسم وداع یاد او را گرامی داشت و نوشته ای را که به یاد آقا رضا ابادی فراهم آورده بود در میان جمع ادا کرد . سپس تابوب وی به محل خانه دائمی اش انتقال داده شد. با اندوه پرشمار یاران گرد آمده ، با اعلام یک دقیقه سکوت و نقل خاطراتی از وی به خاک سپرده شد .

 

 

او تقریبا ۶۷ ساله شد!

در مراسم وداع با اقا رضا آبادی و در گرامی داشت یاد او!

 

سروژ قازاریان / گوتنبرگ

دهم دسامبر ۲۰۱۵

 

آن چه را که دراینجا می گویم، حکایت زندگی یک پناهنده ، یک رفیق و انسانی است که در تنهایی زیست و در تنهایی مُرد.

اگر چه که او با پناهندگی در سوئد به آزادی رسید؛ اما در عین حال بخشی از خویشتن اش را هم از دست داد. سرکوبی که او از آن گریخته بود، جان او را ذره ، ذره و به اقساط گرفت ، و آن آزادی ای که او به آن رسید ، هرگز موفق به آن نشد که جایگاهی مناسب برای او در این جامعه فراهم آورد.

رضا را من اول بار سال ها پیش در » یرن توریت » گوتنبرگ ملاقات کردم . رضا متقاضی پناهندگی بود و من فعال حقوق پناهندگی و پناهندگان!

رضا متعلق به اقلیت عرب ساکن در مناطق نفت خیز جنوب ایران بود. اقلیتی که اکثریت اش برغم سکونت بر » طلای سیاه » در تهیدستی زندگی می کنند . اقلیتی محروم از حقوق اجتماعی ، فرهنگی ، زبانی و سیاسی .

رضا در جنبش خلق عرب، در مبارزات کارگری صنعت نفت و نیز در یکی از سازمان های چپ فعال بود. هر کدام از آنان به تنهایی  و در مجموع، زندگی رضا را در معرض مرگ قرار می دادند.

او نیازمند یاری برای اخذ پناهندگی بود. می پرسید؛ چگونه باید تقاضا داد؟ چه می پرسند؛آیا حق داشتن وکیل را دارم یاخیر؟

قاچاقچیان انسان مسئولیتی در این موارد، و یا حتی آنگونه که در اخبار می بینم برای حیات پناهندگان بر عهده نمی گیرند.

رضا تکنسین نفت بود و گاه بدور از خانواده اش در مکانی دیگر در جنوب اشتغال به کار داشت . رضا بدلیل فعالیت هایش و نیز به دلیل جنگ ایران و عراق ، ارتباط با خانواده اش را از دست داد. او تنهای تنها بود!

رضا تقاضای پناهندگی را داد و تقریبا به سرعت آن را اخذ کرد. ما به صلیب سرخ مراجعه کردیم و امیدوار بودیم که آنان از طریق حلال احمر بتوانند نام و نشانی از خانواده اش بدست آورند.اما هرگز جوابی دریافت نشد . جمهوری اسلامی حتی این زحمت راهم به خود نداد که لااقل بگوید : گورتان را گم کنید !

برای رضا با توجه به حرفه اش، اخذ شغل در حیطه تخصصی اش در سوئد امری محال بود. به آموزش زبان پرداخت و بیکار ماند. تحصیلات حرفه ای  را گذراند تا شاید بتواند به عنوان سرایدار ساختمانی کاری بدست بیاورد ، اما بیکار ماند.

رضا اما تقریبا در همه تظاهرات ها و آکسیون ها بر علیه جمهوری اسلامی و یا در دفاع از حق پناهندگی شرکت فعال داشت.

سلامتی اش رو به راه نبود . قلب اش و تنفس اش اذیت اش می کردند. رضا خود بر آن بود که مواد شیمیایی ای که در هنگام اشتغال در صنایع پتروشیمی با آن به طور روزمره سر وکار داشت و نیز سلاح های شیمیایی که در جنگ از آنان استفاده می شد ، باعث بیماری اش شده بودند.

به خانه ما می آمد و هر بار برای بچه هایم کادویی به همراه داشت .

سال ها پس از سالها گذشتند امابیکاری و بیماری اش تنها عمیق تر می شدند. شرکت در تظاهرات را ولی هرگز فراموش نمی کرد.

گاهی با هم تماس تلفنی داشتیم . گاهی همدیگر را در جلسات می دیدیم . در یکی از جلسات نگرانی ام را در مورد وضعیت اش بیان کردم . اما او مثل همیشه گفت: خوبم !

سرانجام به توافق رسیدیم که او با دفتر منطقه شهری اش تماس بگیرد تا ببیند که آیا آنان فعالیتی روزمره برای او دارند یا خیر.

از هم جدا شدیم و من در این فکر بودم که آیا من او را به اجبار وا داشته ام ، ایا من با برخوردم پایم را از مرزی که احترام به حریم زندگی خصوصی انسان است ، فراتر نهادم ؟

چند روز بعد خبرداد که تماس گرفته است، اما آنها فعالیتی که به درد او بخورد را نداشته اند . ما در «پاتوق اندیشه» باهم صحبت کردیم و تصمیم گرفتیم که او را به نحوی وارد فعالیت های روزمره نماییم

رضا به جلسات می آمد . در گفتگوهای هفتگی و دوره ای ما در مورد نژاد پرستی، حقوق زنان، فریاد حاشیه نشینان، اسلام گرایی و اسلام ستیزی ، حقوق همجنس گرایان و دگر باشان جنسی شرکت می کرد . اما فعالیت های  روزمره را مناسب حال خود نمی دید.

می گفت: نمی تواند ، باید داروهایش را سر وقت مصرف کند.

برداشت از رضا برای آنانی که او را از نزدیک نمی شناختند گاها این بود که او آدم سختی است، که درک کردن اش سخت است و همکاری با او دشوار.

رضا اما بر سر اصول اش چانه نمی زد. و من مطمئن هستم که رضا زخمی عمیق در درون داشت که پوسته ضخیم دور آن ، خونریزی دائمی این زخم را از اطرافیان اش پنهان می کرد. و نیز مطمئن هستم که رضا راسیسم روزمره را با شدتی به مراتب بیشتر از آن که خود با آن مواجه شده ام ، تجربه می کرد. چه در ارتباط با جامعه پیرامون و چه در ارتباط با برخی از ایرانیان شووینیستی که فانتزی « یک کشور و یک ملیت شان » تنها با نفی و تمسخر اقلیت ها می تواند به حیات خود ادامه دهد .

بدین سان، ستم ملی در زندگی او در تبعید به ستمی مضاعف تبدیل شده بود.

زبان مادری رضا عربی بود، و این گاهی این تصور را به بار می آورد که ارتباط زبانی با او مشکل است .

زمان می گذشت و ارتباط با رضا و یا شرکت او در گردهمایی ها به تدریج کاهش پیدا می کردند. او دیگر به ندرت جواب تلفن را می داد.

در یکی از تظاهرات هایی که او هم بود ، نگرانی ام را با او در میان گذاشتم . پرسیدم چطوری رضا ؟ با لبخند همیشگی اش بر چهره ای که دیگر کاملا تکیده و لاغر شده بود، جواب داد : خوبم !

گفتم : خیلی لاغر شدی، غذا بطور مرتب می خوری با نه ؟

گفت : آره ، ولی پیاده روی می کنم .

آخرین بار که رضا در خانه من به شام دعوت داشت، دو ساعت دیرتر آمد.

نگران از آن که اتفاقی برایش افتاده باشد، چندین بار زنگ زدم تا که جواب داد . گفتم کجایی؟ و با وجود آن که چندین و چندبار به خانه من آمده بود، گفت دوساعت است که می گردم اما خانه ات را پیدا نمی کنم.

بالاخره آمد. شام خوردیم . او به مراتب لاغرتر و غمگین تراز گذشته بود. حافظه اش ضعیف شده بود . به خود گفتم » آیا افسرده گی او است که حافظه اش را تحت تاثیر قرارداده و یا زوال تدریجی حافظه اش است که افسرده گی اش را دامن می زند؟ طاقت نیاوردم ، و نگرانی ام را با او مطرح کردم  گفتم : رضا با دکتر و درمانگاه تماس داری یانه ؟ گفت : بله ، تماس دائمی و مرتب دارم .

درست وقتی که داشت می رفت، در خانه را که بازکرد و قبل از بیرون رفتن برگشت و برای اولین بار در طی همه این سالهایی که او را می شناختم گفت : سخته!

گفتم : برگرد ، بشین . بگو چه چیزی سخته ؟  اما او کلامی نمی یافت و رفت .

آخرین بار او را در یکی از تظاهرات ها دیدم . تکیده تر و لاغر تر شده بود . لباس هایش بی نظم بودند. ما که آن جا بودیم، ما که او را می شناختیم . گفتیم ؛ که باید حواسمان به او باشد، باید کاری کرد. شاید که باید از بالای سرش با سوسیال تماس بگیریم ؟

رضا دیگر به تماس های تلفنی جواب نمیداد. در شهر هم دیده نمی شد. ما که او را می شناختیم از همدیگر می پرسیدیم ؛ رضا رادیدید؟ و عجیب آن بود که خیلی ها او را دیده بودند، و یا لااقل تصورشان برآن بود که او را از راه دور دیده اند.

من گاه به گاه کنترل می کردم که آیا آدرس اش همان است که بود، ایا تلفن هایش هنوز به نام او هستند یاخیر؟

امیدوار بودم که او را در طی هفته «گوتیا کوپ» ببینم. در طول آن هفته او به ندرت مسابقه ای را از دست می داد.

اما وقتی که او را در «کوی بری» ندیدم ، به در خانه اش رفتم ولی هیچ جوابی نبود. نگران از حال او با سرایدار ساختمان مسکونی اش تماس گرفتم . او گفت : بله می دانم کیست، تصادفا چند وقت پیش دیدم اش ، اما برای اطمینان خاطر تو می روم در خانه اش.

روز بعد پلیس زنگ زد. می خواستند قبل از وارد شدن به آپارتمان اش مطمئن شوند که او به مسافرت نرفته است . گفتم نه ، او مسافرت نیست.لطفا حتما کنترل کنید، نگران حال او هستم.

و دیگر خبری نشد. چندین هفته گذشت و من تصورم براین بود که شاید پلیس، رضا را به بیمارستان برده باشد و به دلیل راز داری درمانی و یا به خواست خود رضا، کسی تماس نمی گیرد تا خبری بدهد. طاقت نیاوردم ، و به سرایدار زنگ زدم . او متعجب از این که کسی  در این مدت با من تماس نگرفته گفت: که پلیس رضا را در خانه پیدا کرده، و گویا مدتها از مرگ اش گذشته بوده است. سرایدار گفت : می دانی ، کسی غیبت آدم تنهایی را که اجاره اش را مرتب از طریق » جیروی اتوماتیک بانکی» پرداخت می کند ، احساس نمی کند.

و من به فکر فرو رفتم که در اقتصاد بازار، بود و نبودت، وجودت در گرو پرداخت به موقع قبض هایت است.

پس از آن دربدری در دستگاه بوروکراتیک سوئدی آغاز شد.

به پلیس زنگ زدم ، گفتند که مسئول پرونده در مرخصی است.  چند هفته بعد با مسئول پرونده تماس برقرار شد.

گفت: پیکرش را به پزشکی قانونی داده ایم . زنگ زدم گفتند : برایت پرونده اش را می فرستیم. بعد تر نامه ای دریافت کردم مبنی بر آن که آنان هیچ اطلاعاتی را به من نمی دهند. دلیل؟ من جزو اعضاء خانواده رضا محسوب نمی شوم.

نمی دانم من با چند بنگاه خاک سپاری این شهر تماس گرفتم. هیچ کدام از آنان هیچ چیز نمی دانستند. حتی اداره مربوط به آرامگاهای شهر هم نه اطلاعی از دفن او داشت و نه نشانی از آن که او در نوبت دفن قرار دارد.

امیدم را دیگر از دست داده بودم و تصورم براین بود که اداره جات سوئد، پیکررضا را به ایران فرستاده اند، یعنی به همان رژیمی که او از آن گریخته بود.

در اوج ناامیدی ، اما اتفاقی غیر قابل تصور رخ داد.

در رابطه با حرفه ام در جلسه ای با یکی از روسای کمون شرکت داشتم، پس از جلسه گفتم : من ازاین که یک مسئله خصوصی را با شما در میان بگذارم ، منزجرم. اما دیگر چاره ای ندارم . ماجرا را توضیح دادم . چند دقیقه بعد من در اطاق یکی از کارمندان آن اداره که پرونده رضا را دو یا سه روز پیش دریافت کرده بود ،حضور پیدا کردم .

اما چرا من همه این ماجراها را در اینجا برای شما عزیزان بازگو می کنم؟ ایا برای آن است که وجدانم را راحت کنم ، که بگویم ؛ من هر کاری از دستم بر می آمد ، انجام داده ام ؟

من خود نیک می دانم که چه باید می کردم که نکردم. من نیک می دانم که زمان لازم است که با خودم و با وجدانم کنار بیایم . سوای همه چیز، هم دادستان، هم متهم ، هم وکیل مدافع و هم قاضی در دادگاه وجدان خویش بودن، کاری آسان نیست و زمان می برد.

من همه این ها را می گویم تا گفته باشم : که یقین دارم که در بین ما ، رضا تنها انسان تنها نبوده و نیست . ما را کاری دگرگونه لازم است .

من این را می گویم تا گفته باشم : که تنهایی در این جامعه را باید به عنوان یک بیماری مرگزا تلقی کرد!

من این ها را می گویم که گفته باشم : که این چند کلام داستان زندگی یک پناهنده، یک رفیق و یک انسان است . انسانی که در تنهایی زیست و در تنهایی مُرد!

ما را کاری دگرگونه لازم است !

من این ها را می گویم که گفته باشم : زندگی در تبعید زاینده تنهایی است ، وتنهایی خود انسان را به تبعیدی درونی سوق می دهد. تبعیدی که در آن انسان از خود و از دیگران بیگانه می شود. تنعیدی که ارتباط انسان با حال و آینده اش را پریشان می سازد . آری ما را کاری دگرگونه لازم است !

من این ها را می گویم که گفته باشم که کاری باید کرد!

امروز ده دسامبراست. امروزجشن تولد ۶۷ سالگی  کنوانسیون جهانی حقوق بشر، همسن رضا است . رضا به دلیل نقض همان حقوق و آزادی های مندرج در آن کنوانسیون به پناهنده ای دیگر در جهان تبدیل شد.

همان حق پناهندگی ای که اینک دولت های ثروتمند اروپا برای حذف آن از کنوانسیونی که خود امضاء کرده اند ، با هم به مسابقه پرداخته اند.

کاری باید کرد!

رضای عزیز؛ دلم می خواست که می توانستم آن چه را که اینجا گفته ام ، به احترام به حقوقی که برای آن مبارزه کردی، به زبان مادری ات یعنی به عربی بیان کنم . اما قادر نیستم .

رضا جان؛ اگر می توانستی ببینی ، می دیدی که الان و در اینجا تنها نیستی. ما اینجا هستیم در کنارت و به یادت !

رضا جان ؛ یقین بدان که خیلی از ما ها که اینجا هستیم و آنهایی که می خواستند ، اما نتوانستند در اینجا حضور پیداکنند ، مبارزه برای حقوق اقلیت ها و ملیت ها، برای حقوق کارگران و زحمتکشان و در دفاع از حق پناهندگی را ادامه خواهیم داد.

سوای همه چیز، حق انسان بودن ، انسانی زندگی کردن و حق انسان ماندن را ما اصلی می دانیم که درست مثل تو بر سر آن چانه نخواهیم زد.

رضا جان ؛ من این را به تو قول می دهم ،و یقین دارم که من در این تعهد تنها نیستم !

 

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: