نقد:روز جهانی کارگر

سرکوب، به شیوه‌های گوناگون، ابزار همیشگی همه‌ی رژیم‌های مبتنی بر سلطه و استثمار برای حفظ قدرت سیاسی و طبقاتی است. سرکوب، در جمهوری اسلامی، همزاد و همراه آن از نخستین روز، وجهی تعیین‌کننده از هویت آن و عنصری ساختاری در بنیادهای این رژیم ‌است.

نسخه‌ی چاپی (پی دی اف)

سرکوب، به شیوه‌های گوناگون، ابزار همیشگی همه‌ی رژیم‌های مبتنی بر سلطه و استثمار برای حفظ قدرت سیاسی و طبقاتی است. سرکوب، در جمهوری اسلامی، همزاد و همراه آن از نخستین روز، وجهی تعیین‌کننده از هویت آن و عنصری ساختاری در بنیادهای این رژیم ‌است.

آگاهی کارگران و زحمتکشان – همانا همه‌ی آنهایی که در چرخه‌ی تولید و تحقق ارزش و ارزش اضافی چاره‌ای جز فروش نیروی کارشان و مکیده‌شدنِ شیره‌ی جان‌شان در لابلای این نظام انسان‌ستیز ندارند ـ به سازوکارهای سلطه و استثمار، به امکان و راه‌های برانداختن نظام مبتنی بر سلطه و استثمار، به امکان واقعی و عینیِ برپاسازیِ جامعه‌ای دیگر، رها از سلطه و استثمار و به نقش بنیادین و تعیین‌کننده‌ی خود در واژگون‌ساختنِ این نظام و برپاییِ آن جامعه‌ی دیگر، شرط انکارناپذیرِ چنین دگرگونی‌ای است. تلاش برای گسترش و ژرفایافتنِ این آگاهی، وظیفه‌ای است هرروزه و همیشگی. ادامهٔ مطلب »

پیام کانون نویسندگان ایران به مناسبت روز جهانی کارگر‎

کانون نویسندگان ایران ضمن شادباشِ اول ماه مه به کارگران ایران ‏و جهان ، خواهان آزادی همه‌ی فعالان کارگری و نویسندگان و ‏روزنامه‌نگاران در بند، و دیگر زندانیان سیاسی و عقیدتی است. ‏همچنین، به همین مناسبت، خواهان به رسمیت شناختن عملی و واقعی ‏حق آزادی بیان و اعتصاب، برای همه‌ی گروه‌های اجتماعی، بویژه ‏آنهایی‌ست که در وضعیت مصیبت بار معیشتی موجود، قربانیان اصلیِ ‏رکود اقتصادی و حتا بلایای طبیعی هستند.‏

گرامی باد اول ماه مه؛ روز جهانی کارگر‎ 

روز جهانی کارگر ، روز طبقه‌ای است که بارِ تولید را بر دوش می‎‌‎کشد اما خود از مواهب آن بی‎‌‎بهره‌ترین است. کارگران در این روز ، ‏همبستگی و همصدایی‌شان را در سراسر جهان پای می کوبند و خواست-‏های دیرین‌شان برای عدالت و آزادی را با صدایی رسا فریاد می‌‏کشند. ‏

جنبش کارگری از جایگاهِ این مطالبات، مفهوم انسانی و عام‌اش را ‏در زیستِ سایر طبقات تحت‌ستم گسترش داده است. بسیاری از آرمان‌های ‏بشر ، از این مسیر و با تاثیرپذیری از اعتلای جنبش کارگری بنیان ‏نهاده شده یا تعمیق یافته است. خواست‌های انسانِ امروز برای ‏آزادی بیان، برابری حقوق زنان و مردان، مبارزه برای لغو مجازات ‏اعدام، حقوق کودکان، آموزش همگانی و رایگان، مبارزه با کار ‏اجباری و …. پیوندی تنگاتنگ با مطالبات کارگران دارند. ‏بنابراین سرنوشتِ نویسندگان و افراد و اقشارِ دیگر جامعه، به طور ‏واقعی، از طریق همین آلام و آرزوهای مشترک با جنبش کارگری گره ‏خورده است. ‏

رشد کیفی جنبش کارگری ایران در سال‌های اخیر و خواستِ عمومی ‏کارگران برای ایجاد تشکل های مستقل و در چشم اندازی وسیع تر، ‏ایجاد تشکل سراسری و فراگیر، علاوه بر درخواست های صنفی، ‏مطالبات عمومی جامعه را برای عدالت و آزادی پررنگ‌تر کرده است. ‏همچنین باید اذعان داشت که عقوبت چنین رویکردی، بیش از همه، بر ‏گرده‌ی کارگران و معترضانی از سنخ اسماعیل بخشی نقش فقر و شلاق ‏بسته است. ادامهٔ مطلب »

فرخنده باد اول ماه می (۱۱اردیبهشت) روز اتحاد رزمندۀ کارگران ايران و جهان علیه نظام سرمایه داری!بیانیه مشترک سندیکای كارگران شركت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه گروه اتحاد بازنشستگان کمیته هماهنگی برای كمك به ايجاد تشکل های کارگری به مناسبت روز جهانی کارگر

ما از همۀ کارگران، معلمان، پرستاران، بازنشستگان، زنان، بیکاران، دانشجویان و جوانان دعوت می کنیم با تجمع و همبستگی، روز جهانی کارگر (۱۱اردیبهشت) را روز اعتراض نسبت به شرایط غیرانسانی موجود و طرح مطالبات برحق خود قرار دهیم:

حرکت دلیرانۀ صدها هزار کارگر شهرهای مختلف آمریکا در روز اول ماه می ۱۸۸۶ که برای برقراری ۸ ساعت کار در روز، اعتصاب کردند و بسیاری از آنان در صفوف متحد و فشرده در خیابان های شیکاگو با قدم های محکم و بدون ترس از پلیس و دیگر مزدوران سرمایه داری به تظاهرات برای خواست به حق خود روی آوردند تنها برای مقابله با سرمایه داران و کارفرمایان استثمارگر آمریکا صورت نگرفت؛ این جنبش همچنین پیامی بود برای همبستگی و اتحاد کارگران همۀ کشورها، فارغ از ملیت، جنسیت، عقیده، مذهب و نژاد در مقابل استثمار حاکم و شرایط دهشتباری که نظام سرمایه داری بر کارگران و دیگر مردم زحمتکش تحمیل کرده است. این پیام عملی، خونین و فراموش نشدنی که هنوز پس از ۱۳۳ سال در سراسر جهان طنین انداز است ادامۀ درسی بود که پیشروترین کارگران و اندیشمندان جهان با ایجاد اتحادیه بین المللی کارگران به طبقه کارگر ارائه کرده بودند. ادامهٔ مطلب »

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه:فراخوان ۱۱ اردیبهشت روز جهانی کارگر

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران از تمام همکاران محترم اعم از رانندگان، کارگران تعمیرگاه ها، پرسنل اداری و خدماتی، کنترلین و بازنشسته ها درخواست دارد جهت برگزاری هر چه باشکوه تر روز جهانی کارگر (۱۱ اردیبهشت) روز چهارشنبه ساعت ۱۰ صبح در مقابل مجلس (بهارستان) حضور بهم رسانند.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران به خاطر گرامیداشت روز جهانی کارگر (۱۱ اردیبهشت ۹۸) و در اعتراض به تعیین دستمزد زیر خط فقر، گرانی و تورم افسارگسیخته مایحتاج اولیه و معیشت کارگران، بازنشستگان و تمام مزدبگیران، ممانعت از ایجاد سندیکا و دیگر تشکل های مستقل کارگری، خصوصی سازی و پولی سازی آموزش و پرورش، قراردادهای سفید امضاء، تبعیض و نابرابری حقوق زن و مرد، افزایش بی رویه کودکان کار، بازداشت یا زندانی کردن کارگران و معلمان و دیگر فعالین صنفی که بخش عظیمی از کارگران و قشر فرودست جامعه را در بر می گیرد در مقابل مجلس ( میدان بهارستان) تجمع برگزار می کند.

نقد:روز جهانی کارگر

پیام کانون نویسندگان ایران به مناسبت روز جهانی کارگر‎

ادامهٔ مطلب »

حداقل 63 امداگر مستقل مردمی در زندان به سر می برند

سیل بیش از 1900 شهر و روستا را در 25 استان کشور فراگرفت اما حاکمیت به جای بهره برداری از امدادهای مستقل مردمی اقدام به بازداشت های گسترده امداگران مردمی کرد و در وحشت از نارضایتی رو به رشد مردم که با خشم و انزجار ناشی از نابکاری های ناشی از برخورد با سیل زده گان همراه شد، مزدوران خارجی خود شامل زینبیون، فاطمیون، حشدالشعبی و حزب الله لبنان را به مناطق سیل زده اعزام کرد.

اردوی کار: از 24 فروردین تا امروز که اول اردیبهشت است خبرها و گزارش های منابع مختلف محلی نشان می دهد که حداقل 63 نفر از امدادگران مردمی در مناطق سیل زده از سوی نیروهای اطلاعاتی و امنیتی دستگیر شده اند. تعدادی از این بازداشت شده گان در ساخت سیلبند شرکت داشته اند.

▪️سیل بیش از 1900 شهر و روستا را در 25 استان کشور فراگرفت اما حاکمیت به جای بهره برداری از امدادهای مستقل مردمی اقدام به بازداشت های گسترده امداگران مردمی کرد و در وحشت از نارضایتی رو به رشد مردم که با خشم و انزجار ناشی از نابکاری های ناشی از برخورد با سیل زده گان همراه شد، مزدوران خارجی خود شامل زینبیون، فاطمیون، حشدالشعبی و حزب الله لبنان را به مناطق سیل زده اعزام کرد.
@ordoyekar

محمود علیزاده از جانباختگان فاجعه تابستان ۶۷ . با داشتن ۲سال حکم درهیئت مرگی که رئیسی یکی از اعضا ان بوده ، اعدام شد.

شهریورماه ۶۷ ناگهان خبر اعدامش را به ایران و سولماز می‌دهند و پیکرش را بدون اطلاع خانواده، مثل سایر اعدامی‌های آن تابستان، به گورستان خاوران می‌سپارند بی‌نام و نشان.

ابراهیم رئیسی در جمع هوادارانش زمان کاندیداتوری گفته بود. جوان ۱۹ساله‌ای بوده که وارد کار قضایی شده و همه جا به وظیفه‌اش عمل کرده. وظیفه‌ی او اما در ۲۷ سالگی، عضویت در هیئتی بود که حکم اعدام هزاران زندانی را بدون محاکمه صادر کرد. وقتی رئیسی ۲۷ساله بود «محمود علیزاده» ۴۳ ساله بود و از فعالان سازمان فدائیان/ چپ ایران. او دانش‌آموخته‌ی حقوق از دانشگاه تهران بود. بعد از عید سال ۶۳ بازداشت شد. در ۱۵بهمن‌ماهِ همان سال این نامه را خطاب به همسرش ایران و دخترش سولماز می‌نویسد: «حکم دادگاه را به من ابلاغ کردند به دو سال زندان محکوم شده‌ام… از عوارض این حکم اخراج از بانک است که در این رابطه برای بدهی که بابت خانه به بانک دارم فکر کرده‌ام که چکار باید بکنم…». (متن نامه را در تصویر ببینید)

شهریورماه ۶۷ ناگهان خبر اعدامش را به ایران و سولماز می‌دهند و پیکرش را بدون اطلاع خانواده، مثل سایر اعدامی‌های آن تابستان، به گورستان خاوران می‌سپارند بی‌نام و نشان. ادامهٔ مطلب »

پنجاه و یک سالگی کانون نویسندگان ایران گرامی باد! کمیسیون فرهنگی کانون نویسندگان ایران

مسیری که حاکمیت با تخریب علنی چهره‌های مستقل و معترض آغاز کرده بود در سال‌های اخیر به شکلی نظام‌مند و با وضوحی کمتر در فضای مجازی و حقیقی پی گرفته شده است. اکنون در پنجاه و یک سالگی کانون نویسندگان ایران حضور اعضای جوان در سایه‌ی تجربیات بی‌بدیل اعضای قدیمی خبر از گشوده شدن باب‌های تازه‌‌ای در فعالیت‌‌های کانون می‌‌دهد. یافتن راهکارهایی برای ارائه‌‌ی چهره‌‌ای شفاف از کانون و اهداف آن، به طیف وسیع‌تری از مردم، در این روزها امری ضروری به نظر می‌رسد که به غیر از کار جمعی، همت تک تک اعضا را نیز می‌طلبد.

یادداشت

پنجاه یک ساله شدن یک نهاد مستقل روشنفکری در کشوری همواره استبدادزده اتفاقی تاریخی است. مقدمات تشکیل کانون با اراده‌‌ی جمعی نویسندگان مستقل و مخالف سانسور در تحریم کنگره‌‌ی حکومتی «نویسندگان و شعرا و مترجمان» فراهم شد. اراده‌‌ای جمعی که از یک طرف حکومت را وادار به لغو کنگره کرد و از طرف دیگر نویسندگان ایران را به سرعت به سمت ایجاد نهادی از آن خود پیش برد. همین اراده بود که در سال ۱۳۵۶ پس از سرکوب‌ها و در سال ۱۳۷۷ پس از قتل‌های سیاسی زنجیره‌ای فعالیت کانون را احیا کرد و در دوره‌های فترت بنا به ضرورت‌های گوناگون نویسندگان را گرد هم آورد. اکنون که پنجاه و یک سال از تأسیس کانون و سی سال از دوره‌ی سوم فعالیت آن می‌‌گذرد اراده‌‌ی جمعی و کار گروهی همچنان نجات‌بخش است. ادامهٔ مطلب »

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: