از کارگران هفت تپه به سپیده، دختر هفت تپه! هفت تپه-کانال مستقل کارگران

هنوز هفت تپه بی غیرت نشده که دختر ما رو اینهمه اذیت کنن. همکاران باید کاری کنیم. برای کل این دستگیر شده های هفت تپه باید دست بالا بزنیم. الان که حق ندارن زندانیشون کنن. بعدا هم یه روز که دیر نیست اسم خیابان های شهر مان را به نام دلاورانی مثل اسماعیل بذاریم. انسان های با غیرتی مثل محمد خنیفر. انسان شجاع و باشرفی مثل دخترمان سپیده قلیان. زنده باد سپیده قلیان.

لطفا این رو منتشر کنید دست به دست بشه بلکه خانم قلیان بخونه. واقعا ما افتخار میکنیم که شما در صف مبارزه کارگری هفت تپه بودی. واقعا تو دختر شجاع و تسلیم ناپذیر خوزستان هستی. از نظر ما سپیده قلیان بچه هفت تپه است. سپیده قلیان عضو خانواده ماست. شرافت هفت تپه است. همانطور که اسماعیل هست و خنیفر هست و بقیه دوستان و همکاران و نمایندگان ما. اون مسئولی که قراره خانم قلیان رو زندانی کنه بیشرف ترین انسانه. انسان که نیست. اون کسی که میخواد بازم برا خانواده قلیان زجر درست کنه بی شرفه. مطمئن باشید اگر سپیده قلیان رو ببرید تهران، پایتخت بی فکری و مسئول نشینی شما رو روی سر مسئولای بی لیاقت خراب خواهد کرد. مسئولین بیشرف و اختلاسگر و فاسد دست از سر خانم قلیان بردارن. ما از خانم قلیان این دختر شریف و باشرف و شجاع حمایت میکنیم. خانم قلیان؛ شرمنده تو و پدر و مادر و خانواده شما هستیم. همه این آزار و اذیت ها به خاطر کارگران هفت تپه بوده. دستگیری بعدی به خاطر اینکه شهادت دادی درباره شکنجه اسماعیل. بار سوم هم در صف مردم معترض دستگیر شدی. تمام حکمی که گرفتی برای پرونده هفت تپه بوده. ما به شما بدهکاریم و همیشه در ذهن ما به عنوان معنی شرافت و شجاعت هستی. سپیده قلیان تنها نیست. خانواده قلیان تنها نیست. ما در کنار شما خواهیم بود. ادامهٔ مطلب »

حامد اسماعیلیون: نگذاشتم ژنرال‌های جانی بر پیکرت نماز بخوانند

پریسا جان گفته بودم در ثروت و فقر، در بیماری و سلامت، در بدترین و بهترین روزها در کنارت هستم تا روزی که مرگ ما را از هم جدا کند. اما مرگِ تو مرگِ تو و مرگِ فرشته‌ی زیبای‌مان ری‌را مرا بیشتر از همیشه به تو پیوند داد. مرگ ما را از هم جدا نکرد. قتلِ ناجوانمردانه‌ی تو مرا با تو محکم‌تر از گذشته یکی کرد.
پریسای عزیزتر از جان! تو حالا اینجایی پیش خودم. با عزت و احترام در خانه‌ات در تورنتو تشییع خواهی شد و به کمک دوستانم و دوستانت که خواهر یگانه‌ی آن‌ها بودی مراسمی محترمانه برای تو و ری‌را تدارک می‌بینم. پریسای عزیزم مرا به خاطر بیست روز سکوت ببخش. ببخش ببخش ببخش مرا ببخش. پریسا جان مرا ببخش. چاره‌ای نبود.»

حامد اسماعیلیون، نویسنده و دندان‌پزشک مقیم کانادا، که همسرش پریسا اقبالیان و دخترش ری‌را را در سانحه پرواز ۷۵۲ اوکراین از دست داد،در صفحه فیسبوک خود نوشت :

«پریسای عزیزم، بیست روز دندان بر جگر فشردم. پریسای عزیزم بیست روز در این تونل سیاهِ وحشتناک خون دل خوردم و دم نزدم. پریسای عزیزم بیست روز از درد و اندوه و استرس در آن شوره‌زار، در آن شهر سیمانی، در جمعِ مردمانی دل‌شکسته با لب‌های بسته با مشت‌های گره‌کرده، غرق در ناتوانیِ خویش، فریادم را فروخوردم تا کسی صدایم را نشنود.
پریسای عزیزم، به خاطر تو، به خاطر برگرداندنِ تو و دخترمان ری‌را به تورنتو بیست روز خفقان گرفتم. ساکت ماندم و بر اظهارنظرهای دولتیانِ یاوه‌باف، لاطائلاتِ آدمکش‌ها و ترشحات چرکین دهان‌های بدبو چیزی ننوشتم.

پریسای عزیزم حالا تو اینجایی، پیش خودم. می‌دانستم چه بر سر جنازه‌ها خواهند آورد. تاریخ‌ این چهل و یک سالِ منحوس را واو به واو می‌دانم. بساط نماز میت و دوربین و گورستان‌شان را از بر هستم. می‌دانستم چگونه خانواده‌های بی‌پناه را در منگنه خواهند فشرد. می‌دانستم چگونه صاحب‌عزا خواهند شد و به ریش ما خواهند خندید. دیدیم. همگی در این بیست روز با هم دیدیم. همان‌طور که در گذشته دیده بودیم. ادامهٔ مطلب »

«جنازه ی سرگردان یک کافر» از بازداشت تا خاکسپاری ! پروین ابراهیم‌زاده

فرهاد تعریف می‌کرد: «پدر جواد صبح آن روزی که جنازه را تحویل گرفتیم و راه افتادیم، موی سرش کاملاً سیاه بود. مرد میانسالی بود با قامتی راست که انگار هنوز نتوانسته بود حادثه را در خود هضم کند. پس از خاکسپاری به شهر بازگشتیم، دو یا سه روز بعد متوجه شدم نه تنها هیکل‌اش خمیده و خود پیر شده، تمامی موی سرش یک‌دست سفید شده بود. من تا آن موقع چنین چیزی ندیده بودم. آن‌چه را هم که در این مورد شنیده بودم، فکر می‌کردم مبالغه است و نمی‌تواند واقعیت داشته باشد. حالا اما به چشم خویش می‌دیدم که به چه‌سان شخصی در اندک‌ زمانی، در فاصله‌ی دو روز، پیر می‌شود و موهایش یک‌سر سفید می‌گردد.»

جواد سجادی را من به عنوان یکی از فعالان « راه کارگر» در اراک می‌شناختم. دانشجو بود. به همراه دخترعمو و پسرعمویش از چهره‌های فعال شهر اراک در فعالیت‌های سیاسی بودند. آنان هم‌چنین از نخستین کسانی در اراک بودند که در رابطه با فعالیت‌های سیاسی بازداشت شدند. وقتی حادثه سی خرداد سال ۱۳۶۰ در تهران پیش آمد. در اراک نیز ما چپ‌ها تظاهراتی وسیع در این رابطه برگزار کرده بودیم. در اراک نیز چون تهران حزب‌اللهی‌ها با چوب و چماق و چاقو به صف تظاهرکنندگان یورش بردند. یورش نیروی‌های حزب‌الله به صفِ تظاهرکنندگان در اراک آن‌چنان وحشیانه بود که صدها زخمی و چند کشته به ‌همراه داشت. نیروهای سپاه که از راه رسیدند، کار چماقداران را با بازداشت‌های گسترده ادامه دادند. یورش سپاه و بازداشت‌ها اما به این روز محدود نماند. روزهای بعد نیز بیشتر افرادی را که شناسایی شده بودند، بازداشت کردند. تا آن‌جا که به یاد دارم، جواد نیز از جمله کسانی بود که در یکی از روزهای بعد از تظاهرات بازداشت شد. شنیدم که دخترعمو و پسرعموی جواد را هم در همین زمان و در همین رابطه چند روز بعد دستگیر کردند. پس از بازداشت جواد، پدر او تلاش زیادی برای ملاقات با او نمود ولی موفق نشد. ادامهٔ مطلب »

شعارهای اعتراضی درایران ماه های آبان- آذر و دی ماه ۹۸ امیر جواهری لنگرودی

سردادن هرشعاری عمق مسائل اجتماعی راطرح وبه نوعی فرازونشیب ها،تندی وکندی آنهارا برای شنونده مشخص می
سازد .
شعارها تاحدزیادی شکل های مختلف اعتراضات واعتصابات رابرما می نمایانند ونشانگرموضع خیابانی وبیان وضعیت
تعرضی یا دفاعی مردم را به تصویرمی کشند.
امروزبیش ازهرموقعی، گزینش شعارها وتبلیغ آن که حتی عامی ترین افراد جامعه نیزبتوانند آنرا درک کنند ، ازاهمیت
زیادی برخورداراست .

شعارها در نوع خود به شناخت عوامل وخصلت ها و ویژگی های حرکت اجتماعی می انجامد و به ما کمک می کند که دریابیم که مردم بر سر چه مطالباتی خم می گردند و چه گروه های مختلفی را نمایندگی می کنند و موقعیت شرایط عینی و ذهنی جامعه را بر ما روشن و آشکار می سازند . در هر دوره ای شعارها بازگو کننده جنبه های مختلف بار فرهنگی، روحیه و میزان دخالتگری و به نوعی خود انگیختگی و آگاهی شرکت کنندگان در حرکت اجتماعی و اعتراضی را مشخص می سازد .

 

اسماعیل بخشی:چه بر ما رفته است که خودِ شادی هم غمگین است

اما به نهال و تمام کودکان نازنین ایران زمین، می‌گویم شما بخندید و شاد باشید، بار رنج و غم زندگی بر عهده ی ما بزرگتر هاست، ما موظفیم برای زیستن بهتر شما بکوشیم و رنج ها را بر دوش بکشیم. امروز اگر عرضه داشته باشیم می‌جنگیم برای تغییر قضا و فضای اندوه بار و زندگی برده وار، اگر توانستیم به وظیفه ی انسانی و اخلاقی مان عمل کرده ایم. اگر نتوانستیم شرمسار تاریخیم، مارا ببخشید…

درود بر همه ی عزیزان

هشت سال پیش در چنین روزی نهالم چشم به جهان گشود تا آن روز بهترین و باشکوه ترین روز تمام زندگیم تا به امروز باشد روز بدنیا آمدنش بمدت چند ساعت حالتی عجیب و شگفت انگیز در من بوجود آمده بود زمین زیر پایم را حس نمیکردم احساس بی وزنی و سعادتی ناب میکردم ، این حالت دیگر هرگز در من تکرار نشد…

نهال روز تولدش مانند همه ی کودکان دنیا بهترین و هیجان انگیزترین روز زندگی اش است و از ماه ها قبل درباره ی تولدش و اتفاقاتش فکر می‌کند و حرف می‌زند، اما امسال چند روز قبل از تولدش ازم پرسید بابا برام تولد میگیری؟ گفتم آره بابا چرا نگیرم، گفت ولی امسال بابا جشن نگیریم دوستامو، همکلاسی هامو نمیگم بیان فقط یک کیک بخریم برا خودمون، میپرسم خب چرا؟ میگه بابا مردم عزاداران، زشته جشن بگیریم ما…

واقعیتش نمی‌دانم از این سطح شعور نهال که فضای پیرامونش را درک میکند خوشحال باشم یا غمگین؟ اما هرچه بیشتر فکر میکنم میبینم غمگین تر میشوم، تمام کوشش پدر و مادر این است که فرزندش غمی را حس نکند، همیشه می کوشند تا کودکشان هیچ یا حداقل اندوه پیش‌آمده بر خانواده را احساس نکند تا شاد بزرگ شود… ادامهٔ مطلب »

گزارش تحقیقی «ناظران»: کشتار پنهان معترضین آبان ماه

هشدار: در این گزارش تصاویری وجود دارد که می‌تواند برای برخی ناراحت کننده باشد
«ناظران» بیش از 750 ویدئو از اعتراضات آبان ماه سال 1398 را بررسی کرده است. اعتراضاتی که به گفته برخی از رسانه‌های بین‌المللی تا 1500 کشته برجای گذاشت. در این گزارشی تحقیقی «ناظران» خشونت و کشتار پیاپی معترضین توسط نیروهای نظامی و انتظامی ایران نشان داده شده است.

اکبر معصوم‌بیگی:حمید ارض‌پیما هم رفت

خبردار شدم که حال حمید هچ خوب نیست. تلفن‌اش را گرفتم و اول به منیژه همسرش و بعد به خودش زنگ زدم. صدایش از ته چاه در می‌آمد و عجیب این که لهجه‌ی گیلکی گیله‌مرد صدها برابر غلیظ‌تر شده بود. روز موعود آرمان حاضر یراق کنار دریاچه‌ی مصنوعی شهر لاهیجان منتظر ما بود. یک راست به خانه‌ی حمید رفتیم . هیچ حال خوشی نداشت . در دلم گفتم:»کار رفیق ما تمام است» . با این همه، انداختم به دنده‌ی شوخی اما اثر نداشت. حال حمید بدجوری خراب بود. چند عکسی انداختیم به یادگار آخرین روزهای یکی از معدود بازماندگان نخستین چریک های فدایی خلق و برخاستیم. تا امروز دلم نیامد این عکس‌ها را منتشر کنم. نمی‌خواستم «آخرین عکس از این دلاور خوش فکر و متفکر ذهن خیلی از دوستانش را مکدر کند اما حالا دیگر حمید نیست.

اولین دیدارها طبعاً از راه روزنامه‌های عصر زمستان سال ۱۳۵۰ در آن دادگاه مشهور بیست و دوسه نفره‌ی «چریک های فدایی خلق» دست داد، درست به‌همین صورت نه «سازمان» ونه «ایران»، از بس که فداییان سادگی و زلالی هر جریان نوپایی را داشتند که هیچ دربند آیین‌ها و آذین‌های افزودن بر هیچ و کاستن از همه‌چیز نبودند. در سلول‌های زندان اوین هم به‌همین سادگی نام خود را نقش می‌کردند: اصغر…چریک فدایی خلق، اسدالله…چریک فدایی خلق، حتی نمی‌نوشتند عضو چریک‌های فدایی خلق. ادامهٔ مطلب »

سپیده قلیان: همه‌اش که نباید ترسید, راه که بیفتیم ترسمان می‌ریزد

من، به سهم خودم، قدم اول را با شکایت از آمنه سادات ذبیح‌پور و صدا و سیما و مدیر بخش خبری «بیست و سی» برداشتم. شکایتی نه از سر اعتماد به قوه‌ی قضاییه، یا امید به رسیدگی، بلکه از موضع برداشتن یک قدم رسمی برای اخلال در بازی خطرناک بازجو-خبرنگارها. اما این تنها قدم اول است و آخر کار نیست.

پخش اعترافات اجباری تلویزیونی، به عنوان یک ابزار تهدید، فشار و سرکوب، یک سنت امنیتی چهل ساله در نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی است. همواره و پس از هر اعتراض، تجمع یا رخدادی، تعدادی بازجو-خبرنگار به خط می‌شوند تا نامستندی در توجیه واقعه بسازند. این نامستندها که احتمالاً شاخص‌ترین نمونه‌ی آن، «مستند هویت» در توجیه قتل‌های زنجیره‌ایِ قبل و بعد از ۱۳۷۵ بوده است، همیشه بخشی از آنتن صدا و سیما را به خود اختصاص داده است.

هر چند ظاهراً، آنچنان که در قضیه‌ی دروغ بزرگ سقوط هواپیمای اوکراینی، موکداً ثابت شد، این نه فقط متهمان و محکومان و زندانیان سیاسی، که مسئولین حکومت هم می‌توانند سوژه‌ی نامستندها باشند!

بخش عمده‌ی ما، شاید تصور کنیم که تمام مردم ایران، این شانتاژهای خبری را نادیده می‌گیرند و از روی آن‌ها عبور می‌کنند. اما متاسفانه چنین نیست. تکرار و تکرار و تکرار، در دروغگویی‌های امنیتی، می‌توانند عوامل پروپاگاندا و جنگ روانی‌ای باشند که در دراز مدت، به شکلی حقیقی، به باورهای بدنه‌ی مردم معترض و جان به لب آمده آسیب بزنند. به ویژه برای کسانی که در شهرهای کوچک‌تر زندگی می‌کنند، این نامستندها می‌توانند زندگی را تلخ و مختل کنند. ادامهٔ مطلب »

حمید ارض پیما هم رفت

حمید ارض پیما هم رفت

نوشته شده در خبر. Leave a Comment »

مراسم خاکسپاری رفیق حمید ارض‌‌پیما؛ فردا، پنجشنبه ۲۶ دی ساعت ۹:۳۰ از سردخانه بیمارستان ۲۲ آبان تا گورستان آقا سید محمد لاهیجان

پیام تسلیت کانون نویسندگان ایران:یاد کشته‌شدگان فاجعه‌ی ضد انسانی ساقط کردن هواپیمای مسافری گرامی باد!

هر جامعه به اندازه‌ی برخورداری‌اش از آزادی بیان می‌تواند مسئولان عرصه‌های عمومی چون حکومت را پاسخگو کند. هر اندازه که مردم حق داشته باشند آزادانه برای خود تریبون بسازند، نشریه و کتاب منتشر کنند و رسانه‌های دیداری و شنیداری در اختیار داشته باشند، هر اند ازه که حق اعتراض و ایجاد تشکل داشته باشند به همان میزان هیچ مسئول و صاحب قدرتی جرات دروغ گفتن و پنهان کردن حقیقت را از آنها نخواهد داشت. جامعه‌ی ایران کجای این رابطه قرار می‌گیرد وقتی در همین مورد آخر- فاجعه‌ی شلیک به هواپیمای مسافری- چنان بی‌محابا دروغ بر سرش ریختند؟

یاد کشته‌شدگان فاجعه‌ی ضد انسانی ساقط کردن هواپیمای مسافری گرامی باد! به بازماندگان آنها تسلیت می‌گوییم و امیدواریم آن جان‌های پرپر شده سبب‌ساز رخت بربستن جنایت و دروغ از این سرزمین شوند.

روز چهارشنبه ۱۸ دی هواپیمای اوکراینی با ۱۷۶ سرنشین به دلایل نامعلوم در آسمان جنوب تهران آتش گرفت و سقوط کرد. بیشتر مسافران تبعه‌ی ایران و شماری تبعه‌ی چند کشور دیگر بودند. از همان ساعت‌های اول، مسئولان نظامی و دولتی دلیل سقوط هواپیما را «نقص فنی» اعلام کردند و تا روز شنبه ۲۱ دی بر تبلیغ آن اصرار داشتند. دلیلی که از سوی جهان پذیرفته نشد زیرا اسناد و دلایل دیگر نشان می‌داد که سقوط هواپیما ناشی از نقص فنی نبوده است. روز شنبه ستاد کل نیروهای مسلح با انتشار بیانیه اعلام کرد که سقوط هواپیمای خطوط اکراین به دلیل برخورد موشک پدافند و ناشی از «خطای انسانی» بوده است. در پی این اقرار معلوم شد که هواپیمای مسافربری که ۱۷۶ انسان در آن نفس می‌کشیدند مورد هدف موشک قرار گرفته است. ادامهٔ مطلب »

اعلامیه هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) پیرامون اعتراف «امپراطوری دروغ » مردم گریبان تان را رها نخواهند کرد!

اما این لاپوشانی حقیقت، این چشم در چشم خانواده های داغدیده دروغ گفتن، این وقاحت در عرصه بین المللی دیگر هیچ کس و حتی هواداران شان را نیز فریب نمی دهد. مردم را دیگر نمی توان به صبر و تحمل مشکلات دعوت کرد. این داغدیدگان، هم چون داغدیدگان آبان ماه و دیگر عزیز از دست دادگان این مرز و بوم، به داد خواهی بر خواهند خاست و مردم ایران در کنار آنها خواهند بود. حالا دیگر حتی زندان و شکنجه، حکم های سنگین و وثیقه های نجومی هم نمی تواند خشم مردم را مهار و ترس بر آنها را مستولی گرداند.این حاکمان فریب و دروغ، این چپاولگران و غارتگران بی شرم و بی حیا، هیچ و مطلقآ هیچ مشروعیتی حتی در میان هواداران شان ندارند. آنها به دست مردم این سرزمین به زباله دانی تاریخ پرتاب خواهند شد و مردم ایران بارها چنین تجربه های شکوهمندی را تکرار کرده اند و این بار هم چنین روندی آغاز شده است.

دندان من ز خشم به هم سوده می‌شود

آشوب می‌شود دل من، درد می‌کشم

با صد هزار زخم که در پیکرم مراست

 دریا درون سینه من جوش می‌زند

فریاد می‌زنم

ای قحبگان نان به پلیدی خور دروغ

 دشنام می‌دهم به شما با تمام جان

قی می‌کنم به روی شما از صمیم قلب

کسرایی ادامهٔ مطلب »

یاشار جاوید:نقش مستقیم خامنه ای در فاجعه ی ساقط کردن هواپیمای مسافربری

بی تردید بعد از فاجعه ی ساقط کردن هواپیمای مسافربری اوکراینی توسط پدافند سپاه پاسداران وارد فضای جدیدی شده ایم. از یک طرف بحران بزرگی در بین خود حکومتیان بوجود آمده است و از طرف دیگر دره ی عمیق بی اعتمادی و نارضایتی گسترده مردم از حاکمان استبداد فقاهتی و امنیتی همچنان وجود دارد و آن‌ها را از هم جدا می کند.

بعد از گذشت سه روز از فاجعه ی گذشت ناپذیر ساقط کردن هواپیمای مسافربری اوکراینی و کشته شدن176 مسافر بیگناه، بالاخره مسئولان حکومتی مجبور به اعتراف به جنایت شان شدند. سه روز انکار و بازی دادن افکار عمومی و جریحه دار کردن احساسات مردم، خصوصا ً خانواده‌های داغدار کشته شدگان، مسئولان حکومت اسلامی با صدور بیانیه ای جنایت شلیک به هواپیمای بوئینگ پرواز تهران – کیف را بعنوان «خطای انسانی» پذیرفتند. حال اگر خوش بینانه بپذیریم که ساقط کردن هواپیما اشتباه «سهوی» بوده ولی این پرسش همچنان مطرح است که این همه تلاش برای لاپوشانی حقیقتی که دست کم بخشی از مقامات از همان لحظه ساقط کردن هواپیما از آن مطلع بودند به چه علتی بود؟ همه این‌ها در حالی بود که جمهوری اسلامی در فضای بوجود آمده از ترور قاسم سلیمانی، «سرباز صفر ولایت»، که ترامپ فاشیست همانند یک مائده آسمانی به جمهوری اسلامی داده بود در حال اسطوره سازی از رامبو خود بود، و موشک پرانی به پایگاه های امریکائی ها (البته با هماهنگی قبلی با امریکا) در عراق را هم « سیلی» زدن به آمریکا بعنوان مقدمه ی «انتقام سخت» از آمریکا  در بوق و کرنا کرده بود و داشت رجزخوانی می کرد. ادامهٔ مطلب »

جنبش انقلابی بار دیگر شعله ور می شود! بخش دوم تظاهرات بیست و یکم دی ماه فرمانده کل قوا، اشتعفاء استعفاء این همه سال جنایت مرگ بر این ولایت

جنبش انقلابی بار دیگر شعله ور می شود بخش اول تظاهرات بیست و یکم دی ماه غلط کردید اشتباه کردید! مرگ بر ستمگر / چه شاه باشه چه رهبر

بیانیه مهم دانشجویان داشگاه تهران

بیانیه مهم دانشجویان داشگاه تهران

محمد رضا شالگونی:ارزش جان ایرانیان در استبداد فقاهتی

ما گرفتار رژیمی هستیم که حتی رسماً و با بیان نظری کاملاً روشن اعلام می کند که برای حفظ خودش حاضر است به هرجنایتی دست بزند و به هر شکل ممکن مردم را به اطاعت از خود وادارد. در چنین رژیمی ارزش جان انسان ها برمبنای رابطه آنها با رهبر نظام ، یعنی فرمانروای مطلق العنان حاکم تعیین می گردد. در چنین رژیمی برای دفاع از فرمانروایی رهبر می شود مردم بی دفاع را بی هیچ تردید به رگبار بست و جنازه های شان را مخفی کرد یا در رودخانه ها انداخت. چنین رژیمی بدون دروغ سیستماتیک نمی تواند دوام بیاورد.

به گفته مقام های امریکایی ، هواپیمای مسافربری بویینگ ۷۳۷ متعلق به خطوط هوایی اوکراین که صبح روز چهارشنبه (۱۸ دی) پس از برخاستن از فرودگاه امام خمینی در نزدیکی تهران سقوط کرد ، با شلیک اشتباهی دو موشک زمین به هوا از طرف سپاه پاسداران سرنگون شده است. این خبر ممکن است کاملاً درست باشد و ممکن است جعلی و برای ایجاد گرد و خاک تبلیغاتی در رویارویی جمهوری اسلامی و دولت امریکا. اما حقیقت هر چه باشد ، واکنش جمهوری اسلامی نسبت به این فاجعه در دو روز گذشته یک بار دیگر نشان داد که جان آدمی زاد برای آخوندهای حاکم ارزشی ندارد. کافی است به یاد داشته باشیم که رهبر با بصیرت رژیم که خود را مالک بی چون و چرای جان و مال مردم ایران می داند ، در روزهای چهارشنبه و پنجشنبه که مشغول رجز خوانی درباره «سیلی» به صورت به شیطان بزرگ بود و پیش از آن در عزای قاسم سلیمانی و همراهان سه روز عزای ملی اعلام کرده بود ، حتی یک کلمه در باره جان باختن ۱۷۶ انسان بی گناه در فاجعه سقوط هواپیمای مسافربری بویینگ (که ۱۴۷ نفرشان ایرانی بودند) بر زبان نیاورد. و چُرت مباشران «آقا» نیز وقتی پاره شد و یک روز عزای ملی اعلام کردند که دادِ مردم در شبکه های اجتماعی درآمده بود و می رفت رسوایی به بار بیاید و مچ مدافعان شارلاتانِ «ملت بزرگ ایران» باز شود. ادامهٔ مطلب »

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: