گرانی و تحمیل گرسنگی: ۵ میلیون تن بدون یک وعده غذا

مواد غذایی در ایران روز به روز گرانتر می‌شود. بخشی از جمعیت امکان تهیه یک وعده غذایی گرم در روز را ندارد.

رادیو زمانه:وعده دولت‌ ایران برای کنترل بازار کالاهای اساسی زودتر از آنچه تصور می‌شد رنگ باخت. از آغاز سال جاری قیمت کالاهای اساسی افزایش یافته و طی هفته‌های گذشته گرانی شتاب و شیب تندتری گرفته است. افزایش قیمت کالاهای اساسی از نیمه دوم سال ۹۶ آغاز شد. برخی از اقلام مصرفی تا ۵۰ درصد گران‌تر شد. در ادامه این روند روند صعودی نرخ کالا و خدمات طی دو ماه گذشته ادامه یافته و معیشت حدود نیمی از جمعیت را تحت تاثیر قرار داده است.

ادامهٔ مطلب »

Advertisements

فیلم:تجمع مردم و کشاورزان اصفهانی: دشمن ما همینجاست الکی میگن آمریکاست(امروز)

تجمع غارت شدگان رشت مقابل شعبه گلسار امروز 15 اسفند ماه

تجمع غارت شدگان رشت مقابل شعبه گلسار امروز 15 اسفند ماه سپرده گذاران در تهدید به بازداشت و زندانی و دادگاهی شدن دهان خود را با چسب بستند

ازسرگیری اعتراضات کشاورزان شرق اصفهان: مرگ بر کشاورز، درود بر ستمگر (فیلم)

حضور اعتراضی کارگران گروه ملی فولاد اهواز در نماز جمعه این شهر با شعار کنایه‌دار: مرگ بر کارگر، درود بر ستم‌گر (فیلم)

یه اختلاس کم بشه، مشکل ما حل میشه

راهپیمایی بازنشستگان و مالباختگان در مقابل مجلس درروزچهارشنبه ۲ اسفند ۱۳۹۶ برابر با ۲۱ فوريه ۲۰۱۸

شهاب برهان:نان یا روسری؟!

هژمونی چپ به معنی سوسیالیستی در جامعه از این طریق به وجود نمی آید که کارگران از کارخانه ها پرچم به دست بروند رهبری جنبش های دیگر را به دست بگیرند، بلکه از این طریق ممکن است که فعالین سوسیالیست درون آن جنبش ها ( زنان، ملی، دانشجوئی و …) توانائی آن را کسب کنند که فعالان جنبش خود را به راه حل های سوسیالیستی در باره معضلات جنبش خودشان متقاعد کنند و جنبش را در آن مسیر بیاندازند. مداخله گری سوسیالیستی در همه عرصه ها ضرورت تکوین هژمونی سوسیالیستی و آلترناتیو سوسیالیستی است؛ و نخستین گام از اینجا آغاز می شود که : هرچند بخاطر سؤ تغذیه ام شیر ندارم نوزاد ام را سیر کنم، اما روسری افکندن ویدا، مسئله من هم هست!

این مطلب را هفته ای پیش نوشتم و به دلائلی از انتشار اش چشم پوشیدم. حالا فکر می کنم انتشار اش بهتر است تا رفتن به سبد کاغذ باطله.
*****
به موازات تجلیل و حمایت از جنبش روسری برداشتن در خیابان ها ( که من آن را بجای » نافرمانی مدنی»، « جنبش تمّرد ویدائی» می نامم)، اینجا و آنجا هم شکایت و نارضائی وجود داشت که: ما را چه به روسری؟ با روسری برداشتن چیزی عوض نمی شود؛ این اعتراض در مقایسه با مشکلات عظیم طبقه کارگر و زحمتکشان ما ارزش تمرکز ندارد؛ اولویت های ما جای دیگریست…. نمونه تیپیک و تیز چنین برخوردی را در جملات زیر در فیس بوک یکی از رفقای خوب مان دیدم:
«همینمون مونده بود که از روسری بر سر چوب کردن ذوق مرگ بشیم یعنی انقدر فشله مارکسیسم در ایران ؟» و : «مادری که دچار سوء تغذیه است و با شیره جانش هم نمی‌تونه نوزادشو سیر کنه براش فرق نداره روسری سرش باشه یا بی حجاب بچه اش مهمه میفهمی»؟  ادامهٔ مطلب »

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: