ترانه ایتالیایی ‹کانفورمیست› یا حزب باد، با اجرای جورجیو گابر با زیرنویس فارسی

یورش داعشی های ایرانی به تک‌خوانی زنان هنرمند به گروه موسیقی دایراک خاتون کرمانشاه رسید

در ادامه حمله تندروهای مذهبی به تک‌خوانی زنان هنرمند کُرد در کرماشان در جدیدترین واکنش در طی روزهای گذشته، رییس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم با ارسال نامه‌ایی سرگشاده به استانداری کرماشان خواستار برخورد شدید با “چنین کارهای خلاف شرع” شده است

در ادامه حمله تندروهای مذهبی به تک‌خوانی زنان هنرمند کُرد در کرماشان در جدیدترین واکنش در طی روزهای گذشته، رییس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم با ارسال نامه‌ایی سرگشاده به استانداری کرماشان خواستار برخورد شدید با “چنین کارهای خلاف شرع” شده است

shi86fکردانه:در ادامه حمله تندروهای مذهبی به تک‌خوانی زنان هنرمند کُرد در کرماشان در جدیدترین واکنش در طی روزهای گذشته، رییس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم با ارسال نامه‌ایی سرگشاده به استانداری کرماشان خواستار برخورد شدید با “چنین کارهای خلاف شرع” شده است

بە نقل از شبکە حقوق بشر کردستان، روز ۲۹ دی‌ماه (١٨ ژانویە) سالجاری در ‘چهارمین کنفرانس تاریخ معماری و شهرسازی ایران’ گروه دایراک خاتون، یک قطعه‌‌ی کوتاه موسیقی کُردی را با حضور چهار تن از اعضای این گروه اجرا کرده بود که بعد از چند روز با واکنش شدید سایتهای نزدیک به سپاه پاسداران قرار گرفته بود.

به دلیل این فشارها در حالی که طبق برنامه‌ریزیهای «جشنواره بین المللی اقوام» در کرماشان قرار بود روز شنبه ۲ بهمن‌ماه گروه موسیقی «دایراک خاتون» برنامه‌ایی موسیقی را اجرا نماید ولی به بهانه‌ی همخوانی زنان، این گروه موسیقی از این جشنواره حذف شده بود. ادامهٔ مطلب »

هُشدار – هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران در تبعید

تردیدی نیست حق سفر و خروج و ورود آزادانه به کشور جزئی از حقوق شهروندی هر ایرانی‌ست. بسیارند فرهنگ‌سازان و فرهنگ‌ورزان آزاداندیش و آزادی‌خواهی که در ایران زندگی می‌کنند، به خارج از کشور سفر کرده و می‌کنند اما دَمی از تلاش و مبارزه در راهِ تحقق آزادی اندیشه و بیان و قلم بدون حصر و استثنا، و لغو و محو هر گونه سانسور دست نکشیده‌اند. در این سفرها اینان شجاعانه پیام‌داران و پیام‌آوران آزاداندیشی و آزادی‌خواهی، روشنگران قلم‌شکنی‌های رژیم سانسورگر، و افشاء کننده‌گان ستمی بوده‌اند که بر اهل فرهنگ و هنر روا داشته شده است

تردیدی نیست حق سفر و خروج و ورود آزادانه به کشور جزئی از حقوق شهروندی هر ایرانی‌ست. بسیارند فرهنگ‌سازان و فرهنگ‌ورزان آزاداندیش و آزادی‌خواهی که در ایران زندگی می‌کنند، به خارج از کشور سفر کرده و می‌کنند اما دَمی از تلاش و مبارزه در راهِ تحقق آزادی اندیشه و بیان و قلم بدون حصر و استثنا، و لغو و محو هر گونه سانسور دست نکشیده‌اند. در این سفرها اینان شجاعانه پیام‌داران و پیام‌آوران آزاداندیشی و آزادی‌خواهی، روشنگران قلم‌شکنی‌های رژیم سانسورگر، و افشاء کننده‌گان ستمی بوده‌اند که بر اهل فرهنگ و هنر روا داشته شده است

هم میهنان عزیز
تجربه‍ی ۳۸ ساله‍ی حکومت اسلامی تردیدی بر جای نگذاشته است که در حاکمیتِ حکومت‌های استبدادی، به ویژه از جنسِ استبداد مذهبی، مسیرِ تلاش و مبارزه برای تحقق آزادی اندیشه و بیان و قلم، و محو هر گونه سانسور «جاده‌ای پوشیده از گل سرخ» نیست، گُذری‌ست پُرفراز و نشیب، خطرآفرین و گاه مرگبار. این تجربه نشان داده است پای گذاردن و رهرو چنین مسیری شدن آگاهی، دلیری و مقاومتی شایسته ی آزاداندیشی و آزادی‌خواهی می‌طلبد. بر پیشانیِ تاریخِ مبارزه ی اهل قلم آزاداندیش و آزادی‌خواه در دوران سیاهِ حکومت فرهنگ‌ستیز و آزادی‌کُش اسلامی نام ده‌ها تن از شکنجه شده‌گان و جان‌باخته‌گان قلمرو قلم نقش زده شده است، دلیرانِ آگاه و مقاومی که آبروی قلم‌اند. این تاریخ اما نشانه‌ها از ریزش‌ها و وادادن‌هائی تا آستانه ی پشت کردن به آرمان‌های اهل قلم آزاداندیش و آزادی‌خواه از سوی پاره افرادی که پای در این راه گذاشته‌اند نیز دارد. با تاسف به اطلاع شما می‌رسانیم که برخی از اهل قلم ترکِ دیار کرده و گریخته از وطن به خیلِ این واداده‌گان پیوسته‌اند، کسانی که پدیده ی تبعید و تبعیدی آلوده کرده‌اند و به مبُلغ‌ها و مرّوج‌های فرهنگی و هنری حکومتی در خارج از کشور بَدَل شده‌اند. ادامهٔ مطلب »

اخوان ثالث – خانه ام آتش گرفتست – دفتر زمستان

چهار هنرمند زندانی خطاب به هنرمندان داخل کشور: چرا درباره ما سکوت می‌کنید؟

این چهار هنرمند «تن به مصلحت‌اندیشی و منفعت‌طلبی» را از «رسالت هنر» به‌دور دانسته و نوشته‌اند: «این چند خط را نگاشته‌ایم که عنوان کرده باشیم تمام آثارمان که در چند سال اخیر تولید و آماده ارائه بوده‌اند به‌شکل مستقیم و غیرمستقیم مورد مصادره و توقیف قرار گرفته‌اند و هیچ‌یک از هنرمندان داخلی برخلاف واکنش هنرمندان تراز اول دنیا به احکام سنگین زندان و مصادره آثار هنریمان واکنشی نشان نداده‌اند.»

این چهار هنرمند «تن به مصلحت‌اندیشی و منفعت‌طلبی» را از «رسالت هنر» به‌دور دانسته و نوشته‌اند: «این چند خط را نگاشته‌ایم که عنوان کرده باشیم تمام آثارمان که در چند سال اخیر تولید و آماده ارائه بوده‌اند به‌شکل مستقیم و غیرمستقیم مورد مصادره و توقیف قرار گرفته‌اند و هیچ‌یک از هنرمندان داخلی برخلاف واکنش هنرمندان تراز اول دنیا به احکام سنگین زندان و مصادره آثار هنریمان واکنشی نشان نداده‌اند.»

رادیو زمانه :حسین رجبیان و کیوان کریمی، فیلمسازان و مهدی رجبیان و یوسف عمادی آهنگسازان و نوازندگان، چهار هنرمند محبوس در زندان اوین در آستانه برگزاری جشنواره فیلم فجر در نامه سرگشاده‌ای خطاب به سینماگران و هنرمندان داخلی، از سکوت آن‌ها نسبت به زندانی بودنشان انتقاد کردند.

آن‌ها در نامه خود که تاریخ آن پنج‌شنبه ۳۰ دی است، گفته‌اند هنرمندان خارجی از آن‌ها حمایت کرده و خواهان آزادی‌شان شده‌اند اما هنرمندان داخل کشور در برابر احکام قضایی و سرنوشت هنری‌شان سکوت اختیار کرده‌اند.این چهار هنرمند «تن به مصلحت‌اندیشی و منفعت‌طلبی» را از «رسالت هنر» به‌دور دانسته و نوشته‌اند: «این چند خط را نگاشته‌ایم که عنوان کرده باشیم تمام آثارمان که در چند سال اخیر تولید و آماده ارائه بوده‌اند به‌شکل مستقیم و غیرمستقیم مورد مصادره و توقیف قرار گرفته‌اند و هیچ‌یک از هنرمندان داخلی برخلاف واکنش هنرمندان تراز اول دنیا به احکام سنگین زندان و مصادره آثار هنریمان واکنشی نشان نداده‌اند.» ادامهٔ مطلب »

کانون نویسندگان ایران:دوم آذر سی و یکمین سال درگذشت غلامحسین ساعدی

نقادان تیزقلم اگر دلمرده نباشند پای بر گلویش می‌فشارند، بی‌اعتنایی و تشخیص آگاهانۀ مردم جانش را می‌گیرد. هر چند که به ظاهر اکثریت با شبه‌هنرمندان است ولی قدرت واقعی در هنر ماندگار برای تمام نسل‌هاست که بدست هنرمندان واقعی ملت پرداخته می‌شود. . .

نقادان تیزقلم اگر دلمرده نباشند پای بر گلویش می‌فشارند، بی‌اعتنایی و تشخیص آگاهانۀ مردم جانش را می‌گیرد. هر چند که به ظاهر اکثریت با شبه‌هنرمندان است ولی قدرت واقعی در هنر ماندگار برای تمام نسل‌هاست که بدست هنرمندان واقعی ملت پرداخته می‌شود. . . «

شبه‌هنرمند زائیدۀ سانسور است

توضیح: غلامحسین ساعدی هنگام مرگ در دوم آذر ۱۳۶۴ هنوز پنجاه سال نداشت (دی ۱۳۱۴) اما کارنامه ی پرباری از داستان کوتاه، رمان، نمایشنامه، فیلمنامه و ترجمه فراهم آورده بود و شهرت و محبوبیتی بسزا . روانپزشکی مجرب بود و مهمتر از هرچیز انسانی متعهد. از اعضای موثر کانون نویسندگان ایران در دور اول (دهه ۴۰) و یکی از دبیران دوره دوم فعالیتهای کانون (اواخر دهه ۵۰) بود. او در سال ۱۳۶۰ ناچار به فرار از ایران شد خودش در این باره گفته است:»ابتدا با تهدیدهای تلفنی شروع شده بود. در روزهای اول انقلاب ایران بیشتر از داستان‌نویسی و نمایشنامه نویسی که کار اصلی من است، مجبور بودم که برای سه روزنامه معتبر و عمده کشور هر روز مقاله بنویسم.

. . . پیش از قلع و قمع و نابود کردن روزنامه‌ها، بعد از نشر هر مقاله، تلفن‌های تهدیدآمیزی می‌شد تا آنجا که مجبور شدم از خانه فرار کنم و مدت یک سال در یک اتاق زیر شیروانی زندگی نیمه مخفی داشته باشم. در این میان برادرم را دستگیر کردند و مدام پدرم را تهدید می‌کردند که جای مرا پیدا کنند و آخر سر دوستان ترتیب فرار مرا دادند و من با چشم گریان و خشم فراوان و هزاران کلک از راه کوه‌ها و دره‌ها از مرز گذشتم و به پاکستان رسیدم و با اقدامات سازمان ملل و کمک چند حقوقدان فرانسوی ویزای فرانسه را گرفتم و به پاریس آمدم.»

اما زندگی او در فرانسه چندان نپایید و چهار سال بعد از ورودش درگذشت در حالی که هنوز جوان بود. گلشیری جایی در علت مرگ او گفته بود:»دق کرد».

غلامحسین ساعدی یکی از سخنرانان شبهای شعر گوته معروف به «ده شب شعر» بود. در اینجا بخش هایی از سخنرانی او را نقل می کنیم:

ادامهٔ مطلب »

مرثیه‌سرایی برای چه کسی؟

پی‌نوشت: عکس لئونارد کهن را در کنار اریل شارون در جنگ یوم کیپور نشان می‌دهد.

پی‌نوشت: عکس لئونارد کهن را در کنار اریل شارون در جنگ یوم کیپور نشان می‌دهد.

لئونارد کهن در تمام دوران زیست هنریش یکی از طرفداران صهیونیسم بوده است. در جنگ یوم کیپور طرف اسرائیلی‌ها را می‌گیرد و با افتخار در کنار آریل شارون با گناه نابخشودنی کشتار صبرا و شتیلا کنیاک می‌نوشد.
در آهنگ «Lover Lover Lover» وقتی می‌گوید:
May it be a shield for you,
A shield against the enemy.
پشتیبانی خود را از نیروهای نظامی اسرائیلی مقابل فلسطینیان ابراز می‌کند.
بعدتر در سال 2009، با بی‌توجهی به تماس‌های مکرر و خواسته‌ی BDS برای لغو کنسرت و سرگرم کردن آپارتاید اسرائیلی راهی تل آویو می‌شود.
چطور می‌شود کسی که تا این حد طرفدار صیهونیسم را ستود و در مرثیه‌اش بی‌تابی کرد؟

پی‌نوشت: عکس لئونارد کهن را در کنار اریل شارون در جنگ یوم کیپور نشان می‌دهد.
پی‌نوشت: ادامهٔ مطلب »

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: