رضا رئیس دانا :قتل های زنجیره ای، آمران و اهداف آنها

پر واضح است که متهمین پرونده قتل های زنجیره ای، افرادی همچون سعید امامی مشاور وزارت و معاون سابق امنیت وزارت اطلاعات ، مصطفی کاظمی معاون امنیت وزارت اطلاعات در زمان تصدی دری نجف آبادی، اکبر خوش‌کوشک رئیس گروه ضربت وزارت اطلاعات و یا مهرداد عالیخانی مدیرکل وزارت اطلاعات ، گرچه همگی از دانه درشت های دستگاه امنیتی نظام بوده اند اما ترورها را بدستور و در هماهنگی با عناصری همچون، حامنه ای، رفسنجانی، مصباح یزدی، جنتی، خزئلی، فلاحیان، دری نجف آبادی، حسینیان و امثال هم انجام دادند.

در غروب اول آذر ماه ۱۳۷۷، یعنی نوزده سال پیش، پروانه اسکندری و همسرش داریوش فروهر، در منزل خود بشکل فجیعی به قتل رسیدند. سپس بعد از گذشت حدود دو هفته یعنی اواسط آذر ماه ، محمد مختاری، محمد جعفر پوینده و معصومه مصدق را به قتل رساندند.

در واقع موج ترور دگراندیشان و مخالفان از ابتدای به قدرت رسیدن خمینی، به دستور مستقیم خود او آغاز شد. زنجیره ی ترورها با ربودن و قتل توماج و سه تن دیگر از فعالان شوراهای ترکمن صحرا، در نهم فروردین ۱۳۵۸ کلید خورد. شاپور بختیار ، فریدون فرخزاد ، عبدالرحمن برومند ، کاظم رجوی ، بیژن فاضلی، غلام کشاورز ، عبدالرحمن قاسملو، صادق شرفکندی ، همایون اردلان و فاطمه قائم مقامی، تنها تعدادی از قربانیان ترور رژیم اسلامی در خارج از کشور ، از آلمان و فرانسه گرفته تا ترکیه و پاکستان، بودند. گرچه آمار دقیقی از قربانیان ترورهای سیاه جمهوری اسلامی وجود ندارد اما همان اندک اطلاعاتی که علنی شده است بخوبی نشان می دهد که لیست ترور مخالفین نظام در داخل کشور ، بمراتب طولانی تر و ننگین تر است ، چرا که محدودیت های احتمالی دیپلماتک هم وجود نداشته و سربازان گمنام امام زمان با خیال راحت کشته اند و مثله کرده اند. سعید سیرجانی ، رضا مظلومان ، احمد میرعلائی، کاظم سامی، پیروز دوانی، مجید شریف ، و ده ها ، بل صد تن دیگر ربوده شده و در خفا به قتل رسیدند . ادامهٔ مطلب »

Advertisements

مارکس به قلم ماركس؟ / کارل اریش فولگراف و یورگن یونگ‌نیکل / ترجمه‌ی حسن مرتضوی

صد سال پیش، انگلس دست‌نوشته‌ای از مارکس، شامل پنجاه‌وپنج صفحه به قطع رحلی، با عنوان مجلّد سوم سرمایه منتشر کرد. از آن زمان تاکنون بحث درباره‌ی آن هرگز قطع نشده است. این بحث بارها با ژرفایی اندک طرح شد، اما هرگز عمقی اطمینان‌بخش نیافت. یكی از دو قطب این بحث ادعا می‌كرد كه متن انگلس به‌نحوی نظام‌مند و كامل است و قطب دوم، مدعی بود كه این اثر پیچیده و ناتمام است. میان این دو قطب، انواع جدل‌ها درگرفت كه گاهی اوج می‌گرفت، سپس فرو می‌نشست و بار دیگر از نو در فواصلی منظم اوج می‌گرفت.

سخنی از مترجم

قرار بود این مقاله ضمیمه‌ی جلد سوم سرمایه باشد كه مدتی پیش منتشر شد؛ اما از آنجا كه امكان انتشار متن دست‌نوشته‌ی اصلی ماركس همراه با خود كتاب سرمایه وجود نداشت، تصمیم گرفتم این مقاله را جداگانه منتشر كنم. نوشته‌ی حاضر یكی از نخستین نوشته‌ها به زبان فارسی درباره‌ی رابطه‌ی ماركس و انگلس در زمینه‌ی نگارش كتاب سرمایه است، اما این موضوع در بسیاری از كشورها یكی از مسائل قدیمی در ماركس‌پژوهی است، یعنی اینكه تا چه حد انگلس دست‌نوشته‌ی ماركس را تغییر داده و آیا این تغییرات مهم بوده یا خیر. نظرات به‌شدت متفاوتی در این زمینه مطرح شده كه بررسی و تحقیق جداگانه‌ای می‌طلبد. خوشبختانه مجلد MEGA II. 4.2 كه مجلدی است كه انگلس برای تنظیم و ویرایش مجلد سوم سرمایه استفاده كرده بود، به تازگی به انگلیسی همراه با مقدمه‌ی فرد موزلی ترجمه شده است. امیدوارم به‌زودی ترجمه‌ی آن مقدمه را كه دیدگاهی مخالف با نویسندگان مقاله‌ی زیر دارد، در اختیار خوانندگان قرار دهم.

مقاله‌ی زیر را آقای مهدی استعدادی شاد به خواهش مترجم كنونی از آلمانی به فارسی برگرداند. اما با توجه به برخی مغایرت‌های آن ترجمه از لحاظ سبكی و نیز تفاوت‌های چشمگیرش با ترمینولوژی ماركس، متن را از نو از انگلیسی به فارسی برگرداندم و با ترجمه‌ی ایشان به طور كامل مقایسه كردم. همین جا از ایشان كمال تشكر را دارم. ادامهٔ مطلب »

زامبی‌ها علیه مسکن اجتماعی؛ درنگی کوتاه بر موج حملات به «مسکن مهر» به‌مثابه‌ی کانون زلزله | محمد غزنویان

در این میان برخی از روزنامه‌نگاران و چهره‌های منتقد اجتماعی نیز «مسکن مهر» را در مرکز تحلیل و یا بهتر است بگوئیم خصومت‌ورزی با احمدی‌نژاد و بسیار فراتر از آن با ایده‌ی مسکن اجتماعی قرار دادند و عامدانه تلاشی بی‌وقفه را برای دفن کردن این ایده زیر آوار حاصل از «مسکن مهر» صورت دادند.
این در حالی‌ست که تقلیل مساله‌ی مسکن اجتماعی به کباده‌کشی سیاسی و جناحی از سویی و برداشتن مسئولیت از دوش دولت مستقر کنونی، بدون اندکی کم و کاست، همان محصولی است که بورژوازی مستغلات ایران چند سالی منتظر به بار نشستن‌اش بود و امروز به هدف خود برای برچیدن آن نزدیک شده است (اگر نگوئیم به هدف خود رسیده است).

پس از انتشار نخسین تصاویر از مناطق زلزله ‌زده،‌ آنچه عمدتا در مرکز توجه قرار گرفت ساختمان‌های تخریب‌شده‌‌ی پروژه‌ی «مسکن مهر» بوده است که بنابر گزارش‌های موجود، تعداد قابل توجهی از اهالی سرپل‌ذهاب زیر آوار آن‌ها جان باخته و زخمی شده‌اند.‌ اما اینکه تصاویر مخابره شده از روستاهایی تا نزدیک به صد درصد ویران شده، بیمارستان و پادگان نظامی تخریب‌شده‌ی شهر-که هر دو می‌بایست از امن‌ترین و مقاوم‌ترین سازه‌های شهری باشند و آسیب‌دیدگان فجایع به آن‌ها پناه برند- به‌طور قابل ملاحظه‌ای تحت‌الشعاع پروژه‌ی «مسکن مهر» قرار می‌گیرند، نشان از آرایش رسانه‌ای حول پروژه‌ای مشخص دارد.

بیانیه کانون نویسندگان ایران به مناسبت زمین‌لرزه‌ در غرب کشور

ادامهٔ مطلب »

گرامشی و انقلاب روسیه / آلوارو بیانچی و دانیلا موسی / ترجمه‌ی مهرداد امامی

گرامشی در نوشته‌های زندان خود، نظریه‌ای درباره‌ی سیاست را مطرح کرد که در آن زور و رضایت از یکدیگر مجزا نیستند و دولت به عنوان پی‌آمد تاریخی فرآیندهای درهم‌تنیده‌ی نیروها تلقی می‌شود، فرآیندهایی که به‌ندرت شرایط سودمندی برای گروه‌های فرودست فراهم می‌کنند. گرامشی از ضرورت تجهیز مبارزه در تمام عرصه‌های زندگی و نیز پیرامون خطرات هم‌سازی هژمونیک و «تحول‌گرایی» سیاسی نوشت. او توجه خاصی به نقشِ- تقریباً همواره زیان‌بارِ- روشنفکران در زندگی عامه و اهمیت گسترش مارکسیسم به عنوان جهان‌بینی «بی‌نقص»- فلسفه‌ی کنش داشت.از‌این‌رو، هیچ‌چیز در طول سالیان زندان حاکی از این نیست که گرامشی از انقلاب روسیه به عنوان مرجعی عمل‌گرا و تاریخی برای رهایی طبقه‌ی کارگر صرف‌نظر کرده باشد. انقلاب روسیه در ذهن و قلب گرامشی تا زمان مرگش در آوریل 1937 زنده بود.

هشتاد سال پیش در 27 آوریل 1937، آنتونیو گرامشی که ده سال آخر عمر خود را در زندان فاشیست‌ها سپری کرده بود، از دنیا رفت. آورده‌های سیاسی گرامشی که بعدها به خاطر اثر نظری‌اش در دفترهای زندان شناخته شدند، در طول جنگ جهانی اول آغاز شد، یعنی زمانی که او دانشجوی جوان زبان‌شناسی در دانشگاه تورین بود. حتی در آن هنگام، مقالات گرامشی در مطبوعات سوسیالیستی نه تنها جنگ بلکه فرهنگ لیبرال، ملی‌گرا و کاتولیک ایتالیا را هم زیر سؤال می‌برد.

در آغاز 1917، گرامشی به‌عنوان روزنامه‌نگار در روزنامه‌ی محلی سوسیالیستی تورین به نام IL Grido del Popolo (بانگ خلق) کار می‌کرد و با چاپ پیمونتِ Avanti! (به پیش!) هم‌کاری داشت. در نخستین ماه‌های پس از انقلاب فوریه‌ی روسیه، همچنان اخبار مربوط به انقلاب در ایتالیا به‌ندرت یافت می‌شد. این اخبار عمدتاً به چاپ مقالات آژانس‌های خبری لندن و پاریس محدود بودند. در آوانتی پوشش خبری مربوط به روسیه در مقالاتی با امضای «جونیور»، نام مستعار واسیلی واسیلویچ ساچاملین، یک تبعیدی روس انقلابی و سوسیالیست جای می‌گرفت. ادامهٔ مطلب »

جعفر عظیم زاده: تداوم بازی با جان محمود صالحی را تحمل نخواهیم کرد

اما چیزی که در میان برای ما کارگران و مردم زحمتکش ایران روشن و برای اقلیتی صاحب قدرت که سر در توبره چپاول و غارتگری فرو برده و پشت خود را به قدرت سرکوب لم داده اند ناروشن است فوران خشم میلیونی کارگران، معلمان و عموم توده های زحمتکش مردم ایران است که با تداوم وضعیت موجود سر بر خواهد آورد.

جان محمود صالحی بشدت در خطر است. علاوه بر بیماری حاد کلیوی، محمود دچار بیماری خطرناک قلبی است. بطوریکه به فاصله شش روز پس از بازداشت در زندان دچار حمله قلبی شد و به بیمارستان منتقل گردید. اما بر خلاف همه موازین پزشکی و انسانی، محمود را به عنوان یک بیمار قلبی بستری شده در بخش سی سی یو با غل و زنجیر مورد مراقبتهای پزشکی قرار دادند و علیرغم تاکید پزشکان بیمارستان و گزارش پزشکی قانونی در مورد وضعیت خطیر محمود، او را پس از ۹ روز بار دیگر به زندان باز گرداندند.

بازی بسیار خطرناک با جان محمود صالحی و به غل و زنجیر کشیدن او به عنوان یک بیمار قلبی در بخش سی سی یو یک اتفاق و یا عملی خودسرانه از سوی بخشی از قوه قضائیه و نهادهای امنیتی در شهرستان سقز نیست، بلکه نمایش عریانی از سرکوب سیستماتیک و شقاوت علیه حق خواهی ما کارگران توسط سرمایه داری حاکم بر ایران است که هر روزه در اشکال مختلفی از سرکوب خشونت بار کارگران هپکو و آذرآب تا احضارهای دسته جمعی و تعقیب قضائی کارگران نیشکر هفت تپه، صدور حکم شلاق بر علیه فعالان کارگری و به زندان انداختن چهره های سرشناس جنبش کارگری و معلمان، تا ضرب و شتم دست فروشان و به گلوله بستن کولبران و گسترش بی سابقه کودکان کار و تجاوز به آنها و… در جای جای کشور جاری است.

بیانیه ی اعتراضی زنجیر بر پای محمود صالحی

ادامهٔ مطلب »

رضا خندان :لشکر مدافعان سانسور

سر نشانه را از مسبب اصلی سانسور و بحران کتاب به سوی مردم برگرداندن. مردم را مقصر نشان دادن و تشویق «تعامل»( معنی روشنش تسلیم است) به جای اعتراض و دولت را از زیر ضرب انتقاد بیرون کشیدن. اینها مضمون تلاشهای تیپی است از لشکر مدافعان سانسور. جالب است که شماری از این «تیپ» خودشان تاب تحمل نیاورده و به مهاجرت رفته اند و با این همه از آن سوی آب ما را به «تعامل» با دستگاهی فرا میخوانند که اینها را کوچانده است! راستی چه منفعتی پشت این حرفهاست؟!

مدافعان سانسور در ایران فقط دولتی‌ها و امنیتی‌ها با لباس فرم دولتی و نظامی نیستند بخشی ‌شان هم در لباس سیویل و بدون حکم دولتی برای برپا نگه‌داشتن سانسور قدم و قلم می‌زنند. آدم‌های مختلفی که مجموعا یک لشکر هستند و هر کدام در تیپی از آن به خدمت مشغولند. از این لشکریان هستند کسانی که از روی ساده‌اندیشی یا بی‌اطلاعی و کم‌اطلاعی قلم‌زنی می‌کنند، حتی هستند کسانی که «عقیده»‌شان آنها را جزو این لشکر قرار داده است. حساب اینها از «موظفان» و ماموران جداست اما نتیجۀ کارشان با تیپ اخیر توفیری ندارد. کارشان در خدمت همان نتیجه است. فعالیت این تیپ البته منحصر به دفاع از سانسور نیست. در خیلی از عرصه‌های اعتراضی از محیط زیست تا حقوق زن ، تا حقوق کودک و . . . می‌توان دیدشان نه برای اعتراض بلکه برای سرگردان کردن و تغییر جهت دادن اعتراض، برای بی‌ثمر کردنش و برای گل‌آلود کردن آب. تا جایی صدایی بلند می‌شود: «حجاب اجباری. . . » یکی از این تیپ می‌پرد وسط که: » البته حجاب اجباری خوب نیست؛ اما مسئله اصلی و مهم زنان نیست ده‌ها مسئله وجود دارد باید به آنها پرداخت . . .» یک بخش از کار این «تیپ» از اهمیت انداختن موضوع اعتراض با حل کردن آن در موضوع‌های دیگر و پاک کردن مرز میان مسایل یک عرصه است. ادامهٔ مطلب »

احمد شاملو، مسعود بهنود و چپ نما های ضدّ اکتبر / اکبر معصوم بیگی

 

حالا حکایت ماست . صدمین سالگرد بزرگ ترین انقلاب تاریخ بشر پس از انقلاب کبیر فرانسه است و عده ای چپ نما دوره افتاده اند که از این » شیپور اریحا»، از این » قیامت کبرا که در حشمت و بزرگی فقط به شور نُشور می ماند»، به این بزرگ ترین رویداد بشری که به بی صدایان صدا داد ، به سرکوفتگان قرون و اعصار امید رهایی داد، گفت که می شود بنیاد سرمایه را برانداخت، پوزه ی بزرگ ترین قدرت های استعماری را در سده ی بیستم به خاک مالید، به این صلای پر خروش و جلیل آزادی و کمونیسم نام «کودتا» بدهند. به این چپ نما ها باید گفت بروید این ترهات را خرج همان «مهرنامه» و » سیاست نامه » و » اندیشه پویا » بکنید. بروید- در- گیلاس -خودتان – اشک بریزید! (لطفاً)

شاعر بزرگ ما تازه ازسفر امریکا برگشته بود و فرج سرکوهی، سردبیر وقت مجله ی»آدینه» ، سخت مایل به جلب همکاری او بود . این شد که وقت ملاقات گرفت و رفت به سراغ شاملو. شاعر رُک و راست شرط همکاری خودرا قطع رابطه ی» آدینه» با مسعود بهنود قرار داد. شاملو به جان از بهنود نفرت داشت. می گفت این مردک عمله و آلت فعل هاشمی رفسنجانی و «خاندان جلیل سلطنت» اوست و این اعتراض به حضور بهنود را با تمثیل با مزه ای بیان می کرد:» زن و مرد جوانی در عالم عیش و عشق برای صرف شام به رستورانی می روند و شامپانی سفارش می دهند. گارسونی می آید و حین بازکردن بطری شامپانی همین که چشمش به دو دلداده ای می افتد که فارغ از عالم و آدم، سر در گریبان هم، سرگرم بوس و کنارند، پقی می زند زیر گریه و هق هق کنان شامپانی را در جام ها می ریزد. تو نگو همین چندی پیش معشوقه ی بی وفای گارسونک ترکش کرده بوده و این آدم ملال آور را به حال خودش وانهاده بوده و با آدم با حال تری رفته بوده دنبال عقش! مشتری به شنیدن داستان سوزناک گارسونک مفلوک فریاد می زند:» باشد، که چی ! مرد نا حسابی به من چه که معشوقه قال ات گذاشته ، چرا داری تو گیلاس من اشک می ریزی، برو تو گیلاس خودت اشک بریز! جرا از گیلاس ما مایه می گذاری ؟» یعنی که بهنود به جای «آدینه»، برود در همان ورق پاره های » خاندان جلیل» افاضه ی خاطرات با کورش کبیر و اشرف پهلوی و ناصرالدین شاه و هویدا و کذا و کذا بکند. فرج سرکوهی همه ی سعی خودش را کرد ولی نشد، تیغش نبرید، چون بهنود پشتوانه های کُلفت تری داشت. ادامهٔ مطلب »

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: